خوب من

اینجا

آسمان کبود از داغ باران بود

آنگاه که

 آنجا

ابرها تکه تکه و خیال خیابان خیس می شد

دستی دانه ای کاشت

درست شبیه دندان های تو

که در خون اند و

بی هیچ شایبه ای سفید!

.

.

.

.

.

.

 

شک دارم

نه به کسی!

که به کلمات....!

به قلم...!

به همین دفتر...!

 که تا تو، باقی ست.

 

نوشته شده در دوشنبه 19 شهریور1386ساعت 23:9 توسط به‌فرین| |