من ،  تو ، ما

      از برگ می افتیم عاقبت .

      ریشه ولی ...

      می مانیم .

      می مانم برای خاطر همین سنگفرشها

      همین پیاده رو ها

      همین یادها .

      این دردهای مشترک

       این تکه پاره ها که

     که خاطره می نامیم.

       و دیگر اینکه

       خلوت ما را آغشته اند به تکرار هیچ .

 

  .

  .

  .

 

 

    1-

 

         له‌ سه‌ر چیای ئه‌م وڵاته‌

 

         خه‌ونه‌ ئاڵۆزه‌کانی " با "

 

                وه‌کوو ئالا

 

              سه‌ر به‌ خۆن .

 

 

    2-

 

     وه‌رزی خه‌ونی منیش سپی

 

          وه‌کوو ده‌ستمالێک

 

                              بۆ چۆپی

            

                      یا

 

 

            له‌تێک له‌ پارچه‌یه‌ک  بۆ

 

             له‌ نێو خاکا نووستن

 

 

     3-

 

         کی هه‌ یه‌ بڵێت

 

     .

            .

 

                   .

 

       خه‌ونی من ئاڵۆزتره‌ یان

 

                    خه‌ونی " با " ؟؟

 

 

 

    0-

 

         به‌لام...

 

      من هه‌رگیز له‌ بیر ناکه‌م

 

       خه‌ونی بێده‌نگی

 

                          ئاڵا .

 

   .

   .

   .

 

   تا کی نمی دانم .

  ولی شاید لااَقل برای مدتی  - دور - ننویسم به کردی .

 

 

 

 

 

 

 

نوشته شده در چهارشنبه 3 بهمن1386ساعت 22:56 توسط به‌فرین| |